تلفنم زنگ خورد . اسمشو دیدم و لبخندم با لحن صدام راهی خطوط تلفن شد و با خنده گفت " علیک سلام " ،

 

به جمله ی چهارم که رسید حس کردم دیگه حواسم بهش نیست ... تصورات ذهنم داشت جــــون می گرفت ...

 

مکث نکردم ... صدام با بغض غریبی  گفت " آره ٬ حتما ... "

 

اما دلم می لرزید که آخه همه چی که دست من نیست ... ! این شرایط ، نا امــــنی ، تنــها بودن ، خـــــانواده ،

 

مخالفت ... فقط یه زمزمه ی آروم کننده وجود داشت : همه چی درست می شه ... 

 

                                                                    تا یار که را خواهد و میــــلش به که باشد ...

 

مسافر سرزمین حسینم ... مسافر غربت کربلا و ابهت  نجــــف ... دلم هوایی شده و لحظه های تا به مقــــصد

 

رسیدنم انگار سال می شه و قرن ... !!

 

خواستم بنویسم که " حلالم کنید " ... خواستم بگم به یاد همه هستم ... خواستم بگم دعا می کنم " حکمت "

 

رفتن و رسیدن بهش نصیب هممون بشه ...

 

سراپا چشم و سراپا گوش ... من  راهی شنیدن نغمه ی جاودان سرزمین حسینم ...

 

چرا من ... ؟ به خاطر کدوم لیاقت نداشته و به واسطه ی کدوم خیر نکرده ... ؟


خیلی با خودم کلنجار رفتم ، درسته جز شوق هیچ چیز با ارزش و قابل تامل دیگه ای نبود ، اما از همه قابل

 

قبول تر اینه که :                       

                         تو مگو ما را بدان شه بار نیست ،  با کریمان کارها دشوار نیست ...

 وقتی داشتم با همه خداحافظی می کردم ، دوستی گفت : " دعا می کنم دست خالیه دست خالی بری ... !  "

 

آمین ... ! اما ای کاش دست خالی بر نگردم ...


 


 

نوشته شده توسط عاطفه ... در پنجشنبه 1387/10/26 ساعت 3:21 بعد از ظهر