بلور احساس

                  

                         

 

 

تلفنم زنگ خورد . اسمشو دیدم و لبخندم با لحن صدام راهی خطوط تلفن شد و با خنده گفت " علیک سلام " ،

 

به جمله ی چهارم که رسید حس کردم دیگه حواسم بهش نیست ... تصورات ذهنم داشت جــــون می گرفت ...

 

مکث نکردم ... صدام با بغض غریبی  گفت " آره ٬ حتما ... "

 

اما دلم می لرزید که آخه همه چی که دست من نیست ... ! این شرایط ، نا امــــنی ، تنــها بودن ، خـــــانواده ،

 

مخالفت ... فقط یه زمزمه ی آروم کننده وجود داشت : همه چی درست می شه ... 

 

                                                                    تا یار که را خواهد و میــــلش به که باشد ...

 

مسافر سرزمین حسینم ... مسافر غربت کربلا و ابهت  نجــــف ... دلم هوایی شده و لحظه های تا به مقــــصد

 

رسیدنم انگار سال می شه و قرن ... !!

 

خواستم بنویسم که " حلالم کنید " ... خواستم بگم به یاد همه هستم ... خواستم بگم دعا می کنم " حکمت "

 

رفتن و رسیدن بهش نصیب هممون بشه ...

 

سراپا چشم و سراپا گوش ... من  راهی شنیدن نغمه ی جاودان سرزمین حسینم ...

 

چرا من ... ؟ به خاطر کدوم لیاقت نداشته و به واسطه ی کدوم خیر نکرده ... ؟

خیلی با خودم کلنجار رفتم ، درسته جز شوق هیچ چیز با ارزش و قابل تامل دیگه ای نبود ، اما از همه قابل

 

قبول تر اینه که :                       

                         تو مگو ما را بدان شه بار نیست ،  با کریمان کارها دشوار نیست ...

 وقتی داشتم با همه خداحافظی می کردم ، دوستی گفت : " دعا می کنم دست خالیه دست خالی بری ... !  "

 

آمین ... ! اما ای کاش دست خالی بر نگردم ...

 

 

نوشته شده توسط عاطفه ... در پنجشنبه 1387/10/26 ساعت 3:21 بعد از ظهر

 

 

                        

  

 

 

   السلام علي المهتوك الخباء ...                

 

       سلام بر آن كه حرمت خيمه گاهش شكسته شد ...

 

 

 

 

 

هوا سنگین است و مجال نفس كشیدن نیست ...

 

دوباره بوی محرم و فضای اندوهناك آن ... و دل تو كه آسمانش ابری می شود ...

 

حوالی شب های سرد همه بارانی است و بوی خاك و عطر یاس راحت تر به مشام می رسد انگار ...

 

و این ماه است كه هر چه می اندیشی درون ذهنت جا نمی گیرد داستان این عشق بی انتها ...

 

هر چه فكر می كنی نمی فهمی قصه این دلباختگی را ...

 

هر چه می نگری درون چشمانت جا نمی گیرد این همه زیبایی ...

 

و این ماه است كه حتی اگر وسط چله زمستان هم باشی باز وجــــودت آتش می گیرد و درونـــــت می سوزد و

 

پاهایت می لرزد و قطره هایی داغ بر روی گونه های سردت جاری می شود ...

 

و این زمان است كه تازه در می یابی چه سخت است وقتی می بینی یاران هوا خواه كم اند .. .یارانی كه تا

 

پای جان سر عهد خود بمانند ...

 

حالاست كه می فهمی درد تنهایی را ...

 

و این زمان است كه وقتی به آب می نگری ، بغض گلو را می فشارد و این بار با دل می خوانی او را ...

 

گویا خودت هم در یافته ای راز این عاشقی را ...

 

و حالا چشم دلت می بیند زیبایی ها را ...

 

حالا خودت هم دلباخته ای انگار ...

 

 

 

 

نوشته شده توسط عاطفه ... در یکشنبه 1387/10/15 ساعت 11:1 قبل از ظهر

 

 

 

                             

 

 

 

 

 

با خودم لج می کنم یا با تو ... ؟

 

به خودم سخت می گیرم یا به تو ... ؟

 

خودمو از یاد می برم یا تو رو ... ؟

 

از کنار حقیقتِ دل ِ خودم می گذرم یا از مهر بی پایان تو  رد می شم ... ؟

 

از دیدن نگاه تو فرار می کنم یا از نگاه تلخ خودم گریزونم ... ؟

 

حضور تو رو انکار می کنم یا حضور خودمو به فراموشی می سپرم ... ؟

 

دنبال بهانه هات می گردم یا می خوام بهانه هامو از نو ساز کنم ... ؟

 

یخ بستگی شاخه ها حقیقت داره یا من نگاهم دنبال سردی روزگاره ... ؟

 

پل های عبور رو ندیده می گیرم یا برای قدمهای تازه دنبال سنگ و رود و خروشم ... ؟

 

تو خدای منی و من همون کسی که همیشه از " سین " سوال تا " جیم " جواب دنبال نشونه هات گشتم ...

 

حالا ... همه ی این سوالها  بی جوابه ...

 

فقط یه جمله است که همیشه ثابته ... همیشه درسته ... همیشه عزیزه ...

 

 

" هر چی تو بگی ٬ هر چی تو بخوای ...  "      

 

 

 

 

نوشته شده توسط عاطفه ... در یکشنبه 1387/10/08 ساعت 1:40 قبل از ظهر