بلور احساس

آغاز اندوه از دير سالي درد

با من بود 

قطره قطره اشك ..

بر وسعت روز ناگفته هاي من است ...

عادت كردم به اين بازي هاي بي برنده ....       

عادت كردم به سكوت هاي سراسر فريادي كه تمام نا گفته هايم را در خود دارد ....              

ولي ...                                         

عادت نكردم به چشم بستن روي زشتي ها و ايمان داشتن به ظهور يك معجزه ... !              

عادت نكردم به تمام رسم هاي نامرسوم اين دنيا ...                                                   

عادت نكردم به اشك هاي مادر ...                                                                     

عادت نكردم به شكسته شدن حرمتش ... به ناله هاي شبانش ...                          

عادت نكردم به بي آبرويي اونم به گناه نكرده  ....                                          

عادت نكردم به اينكه بايد چشمامو به روي عزيزترين كس زندگيم ببندم ... فراموشش كنم ...  كسي كه حرمت رو خيلي بهتر از همه ما مي فهميد ... كسي كه همه ي عشق و علاقه ي مامان بود ،  كسي كه براي به دست آوردن دلي ديگه بايد دل مامانمو مي شكوند ... به چه قيمتي ... مي دونم به قيمت از دست دادن همه ما ... به قيمت از دست دادن مادري كه همه ي عمر عاشقت بود ...     

عادت نكردم ... نمي خوام بكنم كه بعد از تو مادري هم نيست ...                     

به خدا ... هرگز نمي بخشمت .... هرگز ...

گناه من چي بود كه تاوانشو من بايد پس بدم ... ؟ چرا هيچ كي جوابمو نمي ده ... من يه آدمم با اين تفاوت كه قدرت درك حسيم زياده و داغون مي شم ... گناهم اينه كه يه كمي بيشتر مي فهمم ... انگاري بايد خر بود مگه نه ؟ مگه من چقدر تحمل دارم ...

گوشه كنايه هاي دوست و آشنا ... غريبه و فاميل ... رو به خاطر تو تحمل كنم يا به خاطر گرفتاري كسي كه باعثش تو بودي يا بدبختي هاي خودم ؟ به اينكه توي دانشگاه همه ي يه طور ديگه نگام مي كننن .. از دوست و آشنا هر كي مي رسه با طعنه ميگه : رتبه 1 كنكور امسالمون اينه ... ! ايني كه مشروط شده ....

خدا دارم ديوونه مي شم من تحمل يكي از اينا رو هم ندارم ... خدا نمي دوني چه گذشت بر اين حال و هواي غريبي دل ... توي اين چندماه گذشته خودت مي دوني حتي به اندازه يك ساعت هم نخوابيدم .. مي دوني فقط به خاطر ترس از گناه تا حالا خودمو راحت نكردم ... مي دوني كه ديوونه تر از اين حرفام ...خدا يه چيزي مي خوام بگم ...ديگه هيچ كسي رو دوست ندارم ... حتي تو رو ... 

مهربونم ، معبودم

توي تمام خدا خدا كردن ها وقتي دلتنگ مي شم ، باز تو مي موني و يه دنيا بغضي كه سر سجاده رها شده ...

نوشته شده توسط عاطفه ... در جمعه 1387/04/07 ساعت 9:1 بعد از ظهر