تبليغاتX
بلور احساس

بلور احساس

* احساس من از جنس شیشه ، نه از الماس و بلور است *!

شب دهم تاريخ را عزادار كرد ...

 

محرم آمد !

 

دوباره نزدیک است!

        دوباره صدای شکستن بغضی می آید

                      صدای بر هم کوبیدن دستی به سینه ای

                                           جاری شدن قطره اشکی

                                                              شنیدن نوای حزن انگیز واحسرتا . . . !

زنجیرها بر شانه ها فرود می آید       پرچم های سیاه به اهتزاز در می آید

  باز هم داستان چادر مشکی است         زمزمه ی بر پا کردن تکیه ی محرم

باز هم شور و شوقی بر پاست

                     بوی اسپند ، بوی گلاب ،  بوی قیمه های نذری!

باز هم احساس می کنم عاشقم

                    اما این بار اسیر یک عشق مافوق زمینی ،  عاشق یک تبار الهی

باز هم صدای آشنایی می آید

                 باز هم صدای "هل من ناصر ینصرنی" پشت افلاکیان را می لرزاند

                               باز هم ...

                               چه فاجعه ای !

                                                 هنوز هم حسین را نشناخته ام !

 

 


 

نوشته شده توسط عاطفه ... در پنجشنبه 1386/10/27 ساعت 8:12 بعد از ظهر


يك سبد حرف نگفته ...

 

 

    

 

 

 

 

به نام آنکه می داند حال و هوای مرا

می دانم که دگر قصه ها تکرار نمی شود ..

عزیز من ! من کی رهـا خواهم شد ... ؟! من کی او را از یاد خواهم برد ؟!

من کی فراموشی را خواهم دید ؟!

به امید فراموشی گوش به زنگ در، روزها ، آوای حرف و حدیث ستاره را برای همه بازگو می کنم .

می دانم که تمام حرف و حدیث من تکرار غم بی فردایی ست .

می دانم ...

می دانم عزیز دل ! تمام این سالها با زورقی شکسته ، رودها را طی می کنم .

نمی دانم که چرا با او  هر روزم هزار سال شد ...

عزیز دلم ! می دانی من به خیال خواب بهاری خوش، خوابی طولانی را خواستم .

آری من مرگ را هم صدا می خواهم .

عزیز جانم ! من خسته ام از این همه سختی ...

منتظرم  تا شاید بی دغدغه ی باد ، باران راه خانه ام را پیدا کند

من منتظرم شاید او به کنارم آيد ...

نمی دانم! تا شاید دور از آوای ساحل ، دور از چشم باران ، مرگ به سراغم آید .

می دانی ؟ می دانی آشنای غریبم ؟ من حسرت به شنیدن صدای در منتظرم تا بیاید و سلامم را پاسخ گوید .

می دانم می آید ...

         .... می دانم می آید

                         من منتظرم !

   صدایی شنیده می شود ...

 من سلامش می کنم

 شاید او باشد

یا شاید مرگ !

نمی دانم که چرا هر روزم هزار سال شده است!!    

  

   


 

نوشته شده توسط عاطفه ... در دوشنبه 1386/10/10 ساعت 2:57 بعد از ظهر