بلور احساس

دلم گرفته اي خدا ... نفس نمي كشم ... دلم عجيب ترك ترك شده ... و آن چنان كه مي تپد شكاف خسته اي ميان قلب من ، به روزهاي من ، به سادگي من نيشخند مي زند ... !!

چه خوب بود آن زمان كه ساده بودم و دچار قلبي بي ريا ...

دلم به اين يكي دو دوست ، به نام خواهر چه شادمانه بود ... به اينكه غصه را چه باك ... ؟ منم و قلب هاي پر از عشق و نور و سادگي و معرفت ... منم چونان ستاره اي ميان قلب آسمان دوستي ... !

عجب خيال باطلي ... به زير دست دوستي ؛ خنجري ... ! ز پشت چشم مهر ، نفرتي ... !

ميان حرف ها همه دروغ و افترا ... ! چه خسته ام ؛  چه خسته ام ز روز ها و ماه ها و سال ها ... ! دلم گرفته اي خدا... !

شكسته جام شيشه اي ... 

                             شكسته تنگ قلب من ...

                                         و ماهي ام در اين كوير ... چه بي بهانه جان سپرد ...

عجب زمانه اي ...

                        عجيب مانده ام عجب 

كه دوست ها چطور دشمني به خوردمان دهند ... ؟ !

چقدر ساده ام خدا ؛ براي خاطر تمام حرف ها مرا ببخش !

خسته ام ...

تحملم تمام شده ...

كمر شكست ...

چگونه دوستي بلاي جان شده ؟!

نفس نمي كشم ... براي خاطر هزارمين رفيق نارفيق ... دگر تحملم ز دست رفته اي خدا...!نفس نمي كشم!

 بي هيچ سخني آمده ام تا ناگفته هاي سر فرو برده در اعماق وجودم را سرباز كنم و روان شوم در دست خط هاي دوسه روزه ام ... چشمم كه به چشم ناگفتني هايم مي افتد به التماس نگاه مي كنند و دست مي گذارند روي لبهايم براي نگفتن ؛

هزار بغض مي كارند در گلويم براي سكوت و نخواهم گفت ... زيرا ناگفتني ها هميشه ناگفتنيست ، مگر آنكه بين قلب ها نه ديواري باشد و نه حتي مرزي ...!!

چه خيالي ... !! اين روزها همه چيز ديوار دارد ... مرز دارد ، حتي احساس ؛

گنجينه ام را قسمت نخواهم كرد با هر از گرد راه رسيده اي ... گنجينه ام گران بهاتر از آن است كه به باد بسپارم ... گنجينه اي كه هنوز هيچ كس را ياراي يافتنش نيست ... مرا پيدا نخواهند كرد ... !

چقدر دنيا كوچك است ، مرز بين رفيق و نارفيق به اندازه يك مو باريك است ، مگر نازكتر از گل شنيديد كه اين چنين كرديد ؟ حرفهايم را نفهميديد ، سهم من از دنيا و رفيق اين نبود كه فقط با خاطرات آن سير كنم .

اگر مرهمم نيستيد ديگر چرا زخمم مي شويد ، بدن من خود تكه پاره است ، در ميان اين ناباوريها شما هم شديد زخمي نو . محال است ببخشمتان ، مگر چقدر تحمل دارم ...؟؟؟

باران ... باران ... آه ای باران

ببار كه اگر به دنبال وقت خوبي براي باريدني ، همين حالاست ، ببار كه كاري سخت در پيش داري ، ببار شايد با باريدنت ، دل ها از كينه پاك شود حتي دل من نيز كينه اي را  به بر  گرفته ...

دل هايي كه روزي فكر مي كردم هميشه همراه و ياور من هستند ، پر از كينه اند ، پر از دورويي

آري اين رسم روزگارست ، در چشمانم مي نگرند ... ولي گويي غريبه اي را ديده اند و بدون كوچكترين توجهي مي گذرند .

بيا اي باران كه درد و دل هاي زيادي با تو دارم ، بيا اين دورنگي را بشوي .

آري تو را مي خوانم اي باران ، تويي كه در تنهايي هايم همدم چشمانم بودي ، تويي كه لحظه اي تنهايم نگذاشتي ، پس اكنون چرا فراموشم كرده اي ، اين نامردمان تو را نياز دارند كه به زيباييت قسم اگر لحظه اي به تو و پاكي ات مي انديشيدند ، با من و روح ودلم چنين نمي كردند .

من تو را مي خوانم ... تويي كه با ديدنت تمام وجودم آرامش مي گيرد ، پس چرا در تنهاييم تو نيز تنهايم مي گذاري ؟

ببـــــــــــــــار ، ببار كه اينان فقط به تو نيازمندند ، ببار و بشور چشمهايشان را .. ببار و ببر كينه را و دورنگي را ، اي باران من بي تو هيچم ، هر از گاهي سري به چشمانم بزن كه بي تو همچون مزرعه اي خشك و ترك خورده ام .

ببــــــــــــــار بر ذهن خراب اين نـــــــــــــارفيقان ، در انتظارت خواهم نشست .

خدايا .... چرا ؟؟؟

مدتيست طولاني كه از خودم مي پرسم .... چرا ؟

اينك از تو مي پرسم تو جوابم را بده ... آري تو .

چرا انسان ها اينقدر كم ارزشند يا بهتر بگويم كم ارزش شده اند ؟

چرا از ميان اين همه انسان مرا ميان اينان قرار داده اي ؟

انسان هايي كه نه براي خود ارزش قائلند ،  نه براي ديگران ، نه براي دوستان ، و حتي نه براي تو .

خدايا گاهي دلم براي خودم مي سوزد ، مي پندارم كه چقدر در اين دنيا غريبم ، ولي بعد از آن دلم براي تو مي سوزد ؛ تو غريب تري ... مي دانم نيازي به دلسوزي نداري ،  ولي دلي كه قسمتي از آن سوخت ديگر نمي توان مانع سوختنش شد .

مانند خانه اي چوبي كه براي خوشحالي كودكي از ديدن شعله ، قسمتي از خود را به دست آتش مي سپارد ، ولي تا آخرين قطعه اش مي سوزد .

خدايا تنهايم مگذار ، مرا از اين غربت نجات ده ، غربتي طاقت فرساست ... غربتي در ميان همه دوستان .... غربتي غريب است ....!